Hicret’in 40. yılı Ramazan ayı gelmişti. Hz.Ali, Muâviye’nin üzerine yürümek için hazırlık yapmakla meşguldü. Taberi ve İbn’ül-Esir, Hz.Ali’nin şehâdet sebebini şöyle anlatır: Mülcemoğlu, Haccâc ve Temim boyundan Amr; “Halkın kurtulması için, Hz.Ali’nin, Muâviye’nin ve Âsoğlu Amr’ın ortadan kaldırılması” gerekli olduğu kanâatine vardılar. Bu işi yapacak kişilerin üçüde Hâricîlerdendi. Mülcemoğlu Hz.Ali’yi, Haccâc Muâviye’yi, Amr da Âsoğlu Amr’ı, öldürmeye karar verdiler. Ramazan ayının 18. günü sabah ibadetinde işlerini başaracaklardı. İbn-i Mülcem Kûfe’ye geldi, mezhepdaşlarıyla buluştu; fakat yapacağı işi kimseye açmadı. Mülcemoğlu bir gün, mezhepdaşlarından birinin evinde pek güzel bir kadın gördü, vuruldu adeta. Kadına evlenme teklifinde bulundu. Kuttame adındaki kadın: “Benim mehrim pek ağır” dedi. “Üçbin dirhem vermedikçe bir köle ve halayık satın alıp bağışlamadıkça ve Ali’yi öldürmedikçe sana varmam ben” demişti. Mülcemoğlu: “İlk iki şartı kabul ederim” dedi; “Fakat Ali’yi öldürmek elimden gelmez benim.” Kadının; babası ve kardeşi, Nehrevan da öldürülen Hâricîlerdendi. “İmkânı yok” dedi. “Ali öldürülmedikçe yüreğim soğumaz benim. Ben sana yardımcı bulurum.” dedi. Mülcemoğluna, Şebib ve Verdan’ı tanıştırdı; bunlar da Mülcemoğluna yardım edeceklerdi. Mülcemoğlu, daha önce Hz.Ali’ye bey’at edilirken, bey’at etmek istemiş, Hz.Ali onu iki kere reddetmişti. Hz.Ali, üçüncüsünde mübarek elleriyle başlarına ve sakallarına işaret buyurarak; “Buradan akacak kanla şunu boyayacak kişiyle ne işim var benim” demiş ve şu iki beyiti okumuşlardı: “Ölüm gelip çatınca kuşan kemerini sen; seninle buluşunca telâşa düşme, dayan. Ölüm, mahallene kondu mu, acıklanma, sızlanma dayan.” Hz.Ali, zaten yaşamaktan bıkmıştı. “Allah’ım, sen beni bunlardan hayırlısıyla buluştur, bunlara da kötü birini musallat et” diye duâ etmişti. Hz.Ali, bir gece Hz.İmâm Hüseyin’in, bir gece Cafer-i Tayyâr oğlunun evinde kalıyor, üç lokmadan fazla bir şey yemiyor; “Allah’ıma boş karınla temiz olarak kavuşmam daha sevimlidir bence” diyordu. Ramazan ayının 18. günü, Hz.Ali evden çıkarken Hz.İmâm Hasan ve Hz.İmâm Hüseyin’e hediye olarak getirilmiş olan ördekler gagalarıyla eteğini tutmuşlardı. Hz.Ali, onları kovalayanlara; “Bırakın” buyurmuştu; “Onlar ağlayanlardır; seher çağında da kader, yerini bulur.” Hz.Ali; “O gece Hz.Resûlullah’ı rûyada gördüğünü” de bildirmiş, şehâdete tam hazırlanmıştı. Mescide giren Hz.Ali: “Salat salat” diye uyuyanları uyandırmağa başlamıştı ki; Şebib bir kılıç salladı; fakat kılıç mescidin kapısına geldi. Bunun üzerine önceden gelip mescide gizlenen Mülcemoğlu: “Yâ Ali! Hüküm ancak Allah’ındır” diye bağırarak Hz.Ali’nin mübarek başlarına bir kılıç vurdu. Kılıç, Hendek savaşında Amr’ın yaraladığı yere geldi; imâme yarılmış, kılıç mübarek başlarına gömülmüştü. Yere düşmüştü Hz.Ali; “Andolsun Kâ’be’nin Rabbine” buyurmuştu. “Kurtuldum” dedi. Suikastçılar kaçıyorlardı; kaçarken de bağırıyorlardı: “Emîr’ül-mü’minin şehit edildi!…” Şebib’i birisi yakaladı, kılıcını elinden aldı; fakat o, atik davrandı, kurtulup evine sığındı. Sesi duyan halk birbirine karışmıştı. Şebib’in amcasının oğlu, o gece Şebib’de konuktu. “Hâricî” değildi bu zât. Şebib’in telaşını görünce; “Yoksa” dedi, “Mü’minler emîrini sen mi öldürdün?” Şebib: “Hayır” diyecekken “Evet” dedi; o da kılıcını çekip Şebib’i öldürdü. Mülcemoğlu’nu da birisi yakaladı, sürüyerek mescide götürdü. Hz.İmâm Hasan ve Hz.İmâm Hüseyin ile yakınları mescide girdikleri zaman, Hz.Ali’yi mihrabın önünde yerden toprak alıp; “Ondan yarattık sizi, yine oraya iâde edeceğiz; ordan çıkaracağız bir kere daha sizi” meâlindeki âyeti okuyup, yarasına basıyor buldular. (Tâhâ 55. âyet) Hz.Ali’yi yaralı halde eve götürdüler. Yaranın şiddetinden, evdekilerin kimi kendinden geçiyor, kimi kendine geliyordu. Hz.Ali bir aralık mübarek gözlerini açıp başucundakilere bakarak şöyle buyurdu: “En güzel, en yüce arkadaşa, en hayırlı konağa, en güzel huzûr ve istirahat yerine gidiyorum.” Sonra Mülcemoğlu’nu, elleri bağlı olarak Hz.Ali’nin yanına getirdiler. Hz.Ali: “Ey Allah’ın düşmanı” dedi, “Ben sana iyilik etmedim mi?” Mülcemoğlu: “Evet” dedi, “İyilik ettin.” Hz.Ali: “Peki” dedi, “Bu yaptığın ne?” Mülcemoğlu: “Kılıcımı kırk sabah biledim, Allah’tan, onunla halkın en kötüsünü öldürmesini diledim.” dedi. Hz.Ali: “Sende onunla öldürüleceksin; halkın en kötüsü, görüyorsun ki sensin” buyurdu ve yanındakilere dedi ki: “Bunu götürün, hapsedin, eziyet etmeyin, aç bırakmayın; siz ne yiyor, içiyorsanız buna da onu verin. Ben sağ kalırsam ne yapacağımı bilirim; ölürsem, o bana bir kılıç vurdu; siz de onu bir vuruşta öldürün; ama Allah’ın sizi bağışlamasını da istemez misiniz?” Hak’ka kavuştuğu gece Hz.Ali’ye bir bardak süt sunmuşlardı. Yarısını içtikten sonra bardağı verdi; “Bunu” dedi; “O esirinize götürün, onu sakın aç bırakmayın.” Sütü Mülcemoğlu’na götürdüler; “Zehirlidir” diye içmedi. Bu olayda, adâletle-zulüm, îmanla-îmansızlık, yücelikle-alçaklık, fazîletle-hıyânet; bir bardak sütle tarihe, insanlık tarihine geçti. Hz.Ali Emîr’ül-mü’minîn, Ramazan ayının 21. gecesine kadar yaşadılar. Hz.Ali bu fânî dünyadan göçmeden önce, oğlu Hz.İmâm Hasan ve Hz.İmâm Hüseyin’i yanına çağırdı; onlara vasiyyetini yazdırdı ve imâmlık emanetlerini Hz.Hasan’a teslim etti. Hz.İmâm Ali, Hicret’in 40. yılı (Milâdi 661) Ramazan ayının 21. gecesi, Hak’ka vuslat etmiştir. Hz.Ali Hak’ka kavuştuğunda 63 yaşında idi. Türbesi Necef şehri-IRAK’tadır.

Nehc’ul Belaga Hutbe 37.

Hz.Ali (ra) diyor ki:Bilin ki Allah’ın salâtı O’na ve soyuna olsun Muhammed’in soyu gökteki yıldızlar gibidir; bir yıldız yitti mi öbürü doğar; Allah’ın lütuflarının size verildiğini görüyorum ben; size de umduğunuzu gösterecektir.

Nehc’ul BelagaHutbe:100

Hz.Ali (ra) diyor ki: “Biziz nübüvvet ağacı vahyin indiği mahal; meleklerin inip çıktıkları yer. Biziz ilim mâdenleri hikmetlerin kaynakları. Bize yardım eden bizi seven rahmeti bekler; bize düşman olan bize buğzeden azâbı bekler.”

Nehc’ul BelağaHutbe:109

Hz.Ali (ra) diyor ki:”Peygamberini hak üzere gönderen halktan seçen Allah hakkı için bu sözü gerçek olarak söylemedeyim; Allah’ın Rasûlü bütün bunları bana haber verdi; helâk olacak herkesi bildirdi; ne yüzden neden helâk olacağını anlattı. Kurtulacak herkesi de söyledi kurtuluş yerini haber verdi ve bu işi açıkladı; başıma gelecek her şeyi de kulağıma söyledi bildirdi.”

Nehc’ul BelağaHutbe:175

Hz.Ali (ra) diyor ki:”Yeryüzündeki hücceti tanımayana muhâcir adı verilemez mutlak; kim onu tanırsa odur muhâcir ancak. Kendisine hüccetin tanıtıldığı kişi mâzûr olamaz; kulağı duyan gönlünde bilgi edinen kişinin özrüne bakılamaz.”

Nahc’ul BelağaHutbe:189

“Sözlerimizi emin gönüller kabûl eder o sözler metin akıllara gider.”

Nehc’ul BelağaHutbe:189

Hz.Ali (ra) diyor ki:“Allah’ın salâtı O’na ve soyuna olsun Rasûlullâh vefat ettiği zaman başı benim göğsümdeydi; ağzının yârı (kanı) elime akmıştı; ben de onu yüzüme sürmüştüm.”

Nehc’ul BelağaHutbe:197

Hz.Ali (ra) diyor ki:“Onu yıkamaya kalktım melekler yardımcımdı. Evde çevresinde feryat yücelmişti. Meleklerin bir bölüğü inmedeydi bir bölüğü çıkmada. Onu yatacağı yere koyuncaya dek onların sesleri onların salavat getirişlerinin namaz kılışlarının ünleri kulağımdan gitmemişti.”

Nehc’ul BelağaHutbe:197

Hz.Ali (ra) diyor ki:“Ona hayâtında da memâtında (ölümünde) da benden daha yakın halifeliğine benden daha lâyık kim var?”

Nehc’ul BelağaHutbe:197

Hz.Ali (ra) diyor ki:“Zekât sadaka biz Ehlibeyte harâm edilmiştir”

Nehc’ul BelağaHutbe:224

Hz.Ali (ra) diyor ki:“Allah’a isyân etmek için bana yedi iklimi ve bu iklimlerin altlarındaki ülkeleri verseler gene kabûl etmem ben.”

Nehc’ul BelağaHutbe:224

Hz.Ali (ra) diyor ki:“Çünkü ilmi rivâyet edenler çoktur; ona riâyet edenlerse pek o kadar yoktur.”

Nehc’ul BelağaHutbe:239

Hz.Ali (ra) diyor ki:“Bilin ki bizden olup da ölen ölü değildir diridir”

Nehc’ul BelağaHutbe:87Hz Ali (R.A) den Sözler

• Neden vaftiz oluyoruz? Vaftizin anlamını kavrıyor muyuz?
• Vaftiz aslında içimizde gerçekleşmiş olan bir şeyi dışarıdan bir işaretle göstermektir.
• Vaftizin kendisi bizi Hıristiyan yapmıyor. Hıristiyan olduğumuz için vaftiz oluyoruz.
• Vaftiz olarak Rabbimiz ve Kurtarıcımız olan İsa Mesih’in bizler için yaptıklarını ilan etmiş oluyoruz.
• Vaftiz olan bir kişi Mesih’in emrine uyarak O’nun tanıklığını yapmış olur.
• Yeni bir Hıristiyan’ın Mesih için olan ilk tanıklığı vaftiz olmak olmalıdır.
• Vaftiz olan kişi topluma ve kiliseye, artık Mesih’e ait olduğunu beyan eder.
• Şunu hiçbir zaman unutmayalım: Vaftiz kişiyi değiştirmez. Değişmiş olan kişi vaftiz olur.
• Kurtuluş için Rabbe iman etmek yeterlidir(bkz. Elçilerin İşleri 16:30-31).

Vaftiz Kelimesi ve Şekli

• Vaftiz kelimesi Grekçe Baptizo kelimesinden geliyor.
• Baptizo kelimesi tamamen suyun içerisine batırmak, bandırmak anlamına geliyor.
• İlk kilise sırasında da vaftiz olacak kişi kuru bir yer kalmayacak şekilde tamamen suyun içerisine sokularak vaftiz edilirdi.
• İlk vaftiz örneklerini Yahudi olmayan kişilerin Yahudiliğe geçtikten sonra kendi kendilerini tamamen suyun içine sokarak vaftiz etmelerinde görüyoruz.
• Burada Yahudiliğe geçeni vaftiz eden yoktu. Yahudiliği benimseyen kişi kendi kendisini tamamen suya batırarak vaftiz ediyordu.
• Yani, vaftizci yoktu, vaftiz edilen vardı. Kişi kendi kendisini suya batırıyordu.
• Vaftiz kelimesinin ikincil anlamları da var.
• Örneğin, bazen vaftiz kelimesi bir şeyin etkisi altına girmek olarak da tercüme edilebilir.
• Eğer vaftiz Kutsal Ruh’un etkisi altına girmek anlamına geliyorsa, o halde vaftizin şekli ille de suyun içerisine batırılarak olmak zorunda olmadığını söyleyenler de var.
• Batırılma şekliyle, su serpme şekliyle veya başından aşağıya doğru su dökmek şekliyle vaftizi uygulayanlar var.

İbraniler 9:10 “Bunlar yalnız yiyecek, içecek ve çeşitli dinsel yıkanmalarla ilgili olup yeni düzenin başlangıcına kadar geçerli olan bedensel kurallardır.”

• Bu ayette yıkanma olarak tercüme edilmiş olan ayet Grekçe aslında vaftiz olarak geçiyor.
• Eski Antlaşma’da belirtilen dinsel yıkanma anlayışında her çeşit dinsel temizlenmeden bahsediliyor. Suya batırma, su serpme veya baş aşağı su dökme.
• Eğer vaftiz sembolik olarak Mesih’le birleşmemiz anlamına geliyorsa o zaman neden suya batırma, su serpme veya baş aşağı su dökme şekilleri uygulanmasın?
• Çünkü İncil’de su serpme kelimesi de, su dökme kelimesi de mevcut.
• Fakat vaftiz için bu kelimeler değil, tamamen suya batırmak anlamına gelen baptizo kelmesinin kullanılması Elçiler tarafından uygun görülüyor.
• Grekçe olarak şu kelimeleri yazmak çok kolay:
  • Baba, Oğul ve Kutsal Ruh’un adıyla su serpin.
  • Baba, Oğul ve Kutsal Ruh’un adıyla baş aşağı su dökün.
  • Baba, Oğul ve Kutsal Ruh’un adıyla vaftiz edin.
• Hangi kelime kullanıldı?
• Tamamen suya batırılmak anlamına gelen Vaftiz kelimesi kullanıldı.
• Serpildin mi? Döküldün mü? Yoksa suya batırılarak mı vaftiz edildin?
• Yani, vaftiz olma şekli tamamen suya batırılarak vaftiz olmaktır.

Galatyalılar 3:27 “Vaftizde Mesih’le birleşenlerinizin hepsi Mesih’i giyindi.”

• Galatya’daki vaftizli Hıristiyanlar Mesih’e ait kişiler olarak tanınıyorlardı.
• Suyun içerisine tamamen batırılarak Mesih’in sizin günahlarınız için olan ölümünü ilan etmiş oluyorsunuz.
• Sudan çıkarak ise Mesih’in mezardan çıkarak ölümden dirilmiş olduğunu ve sizin de sonsuz yaşama sahip olduğunuzu beyan etmiş oluyorsunuz.
• Serpme veya su dökme uygulamaları sembolik olarak bu anlamı veremez.
• Vaftiz olarak Mesih’e bağlılığımızı ilan etmiş oluyoruz.

Eski Antlaşma’da Vaftiz (Dini Temizlik) ve Anlamı

• Vaftiz uygulamasının kökenlerine bir bakalım.
• Eski Antlaşma’da yasaya göre törensel yıkanma vardı.
• Yasa, törensel olarak temiz olmayan bir kişinin dini yasalar çerçevesinde yıkanmasını buyurur(bkz. Levililer 14:8-9;15).
• Harun ve oğulları rahip olarak atanmadan önce törensel olarak yıkanmışlardı(Levililer 8:5-6).
• Tapınaktaki nesnelerin üzerine su serpilmesi de dini temizlenme olarak algılanıyordu.
• Bu şekilde uygulanan dini temizlik anlayışı dualarda sembolik olarak ruhsal temizlenme olarak uygulanmaya başlandı(bkz. Mezmur 51:1-2).

Hezekiel 36:25-26 “Üzerinize temiz su dökeceğim, arınacaksınız. Sizi bütün kirliliklerinizden ve putlarınızdan arındıracağım. Size yeni bir yürek verecek, içinize yeni bir ruh koyacağım. İçinizdeki taştan yüreği çıkaracak, size etten bir yürek vereceğim. Ruhumu içinize koyacağım; kurallarımı izlemenizi, buyruklarıma uyup onları uygulamanızı sağlayacağım.”

• Vaftizci Yahya Mesih’in yolunu hazırlama ve insanları tövbeye çağırma görevini yerine getiriyordu(bkz. Matta 3:6,11; Markos 1:4-5; Luka 3:3).
• Yani, Vaftizci Yahya Eski Antlaşma’nın devamıydı. Eski Antlaşma da Mesih’in yolunu hazırlamak için yazılmıştır. Herşey Mesih için yaratıldı.

Matta 11:13 “Yahya’ya dek tüm peygamberlerle Kutsal Yasa, olacakları önceden bildirdiler.”

• Vaftizci Yahya’nın tövbe vaftizi Eski Antlaşma’daki törensel temizlenmeler gibiydi.
• Yahya’nın vaftizi Eski Antlaşma’daki yıkanmaların devamıydı.

Yeni Antlaşma’da Vaftiz ve Anlamı

Matta 28:18-20 İsa yanlarına gelip kendilerine şunları söyledi: “Gökte ve yeryüzünde bütün yetki bana verildi. Bu nedenle gidin, bütün ulusları öğrencilerim olarak yetiştirin. Onları Baba, Oğul ve Kutsal Ruh’un adıyla vaftiz edin. Size buyurduğum her şeye uymayı onlara öğretin. İşte ben, dünyanın sonuna dek her an sizinle birlikteyim.”

· İşte bu buyruğa Mesih’in bize vermiş olduğu Yüce Görev diyoruz.
· Hıristiyanlık’ta vaftizi kim kurumsallaştırdı ve vaftizi uygulanması gerekli şeylerin arasına koydu?
· Çarmıhta ölüp dirildikten sonra, göğe alınmadan önce öğrencileriyle birlikteyken “Onları Baba, Oğul ve Kutsal Ruh’un adıyla vaftiz edin” buyruğunu vermiştir.
· Vaftiz Mesih’e ait olmanın simgesidir.
· Baptizontes eis to onoma “birisinin adına vaftiz olmak” anlamına geliyor.
· Pavlus 1 Korintliler 1:13’te şöyle diyor:

1 Korintliler 1:13 “Mesih bölündü mü? Sizin için çarmıha gerilen Pavlus muydu? Pavlus’un adıyla mı vaftiz edildiniz?”

1 Korintliler 10:2 “Musa’ya bağlanmak üzere hepsi bulutta ve denizde vaftiz edildi.”

· Grekçe aslıyla karşılaştırdığımızda bu çeviri aslında doğru değil, sadece yorumdan ibaret.
· Şöyle çevirebiliriz: hepsi bulutta ve denizde Musa adıyla vaftiz edildi.
· Bu ayetlerden de gördüğümüz gibi, kimin adıyla vaftiz ediliyorsanız o kişiye aitsiniz.
· Bu, adıyla vaftiz olduğunuz kişiyle bir ilişkiniz olduğu anlamına geliyor.
· O halde vaftiz, temelde kiminle ve nasıl bir ilişkide olduğumuzu ortaya çıkarmış oluyor.
· Peki bu ilişkinin nasıl bir ilişki olduğunu biliyor muyuz?
· Romalılar 6:3-6, 1 Korintliler 12:13, Galatyalılar 3:27-28, ve Koloseliler 2:11-12 gibi bölümlere baktığımızda bu ilişkinin nasıl bir ilişki olduğunun farkına varıyoruz.
· Bu ilişki Mesih’le birlik ilişkisidir.

Romalılar 6:3-6 “Mesih İsa’ya vaftiz edilenlerimizin hepsinin O’nun ölümüne vaftiz edildiğini bilmez misiniz? Baba’nın yüceliği sayesinde Mesih nasıl ölümden dirildiyse, biz de yeni bir yaşam sürelim diye vaftiz yoluyla O’nunla birlikte ölüme gömüldük. Eğer O’nunkine benzer bir ölümde O’nunla birleşmişsek, O’nunkine benzer bir dirilişte de O’nunla birleşeceğiz. Artık günaha kölelik etmeyelim diye, günahlı varlığımızın ortadan kaldırılması için eski benliğimizin Mesih’le birlikte çarmıha gerildiğini biliriz.”

1 Korintliler 12:13 “İster Yahudi ister Grek, ister köle ister özgür olalım, hepimiz bir beden olmak üzere aynı Ruh’ta vaftiz olduk ve hepimizin aynı Ruh’tan içmesi sağlandı.”

Galatyalılar 3:27-28 “Vaftizde Mesih’le birleşenlerinizin hepsi Mesih’i giyindi. Artık ne Yahudi ne Grek, ne köle ne özgür, ne erkek ne dişi ayrımı vardır. Hepiniz Mesih İsa’da birsiniz.”

Koloseliler 2:11-12 “Ayrıca Mesih’in gerçekleştirdiği sünnet sayesinde günahlı benliğinizden soyunarak elle yapılmayan sünnetle O’nda sünnet edildiniz. Vaftizde O’nunla birlikte gömüldünüz ve O’nu ölümden dirilten Tanrı’nın gücüne iman ederek O’nunla birlikte dirildiniz.”

· O’nunla birlikte öldük ve O’nunla birlikte dirildik. O’nunla birlikteyiz.
· Vaftizin Tanımı: O’nunla birlikte çarmıha gerildik, O’nunla birlikte öldük, O’nunla birlikte gömüldük ve O’nunla birlikte dirildik.
· İşte vaftiz bunların işareti ve mühürüdür.
· Vaftiz sadece Mesih’le birlik değildir tabii ki…
· Baba, Oğul ve Kutsal Ruh’un adıyla vaftiz edin diyor İsa.
· Vaftiz aynı zamanda Üçlübirliği beyan etmektir. Vaftiz, Üçlübirliğin birbiriyle olan birliğini de teyit etmektir.
· Vaftiz Baba, Oğul ve Kutsal Ruh’la birlik olmaktır.
· Vaftiz, suyun altına girerek günahın pisliğinden ve günahın suçluluğundan temizlenişimizi simgeliyor.

Vaftizin Önemi
· Vaftiz Kutsal Ruh’un yardımıyla Mesih’le birlik olmaktır.
· Bu nedenle Mesih’in adıyla vaftiz ediliyoruz.
· O’nun adıyla vaftiz edilmek O’nun adını kullanarak vaftiz olmak anlamına gelmiyor.
· O’nun adıyla vaftiz edilmek O’nunla ortaklığa, O’na bağlılığa vaftiz edilmek anlamına geliyor.
· Bakın Pavlus bu konuda ne diyor:

Romalılar 6:3-10 “Mesih İsa’ya vaftiz edilenlerimizin hepsinin O’nun ölümüne vaftiz edildiğini bilmez misiniz? Baba’nın yüceliği sayesinde Mesih nasıl ölümden dirildiyse, biz de yeni bir yaşam sürelim diye vaftiz yoluyla O’nunla birlikte ölüme gömüldük. Eğer O’nunkine benzer bir ölümde O’nunla birleşmişsek, O’nunkine benzer bir dirilişte de O’nunla birleşeceğiz. Artık günaha kölelik etmeyelim diye, günahlı varlığımızın ortadan kaldırılması için eski benliğimizin Mesih’le birlikte çarmıha gerildiğini biliriz. Çünkü ölmüş olan bir kimse günahtan özgür kılınmıştır. Mesih’le birlikte ölmüşsek, O’nunla birlikte yaşayacağımıza da inanıyoruz. Çünkü Mesih’in ölümden dirilmiş olup artık ölmeyeceğini, ölümün artık O’nun üzerinde egemenlik sürmeyeceğini biliriz. O’nun ölümü, günaha karşılık ilk ve son ölüm olmuştur. Oysa sürdüğü yaşamı Tanrı için sürmektedir.”

· Pavlus burada vaftizin önemini vurguluyor.
· Birisi nasıl vaftiz olmuş olursa olsun… Sadece ve yalnızca Baba, Oğul ve Kutsal Ruh adıyla Mesih’e bağlanmışsa gerçekten de vaftiz olmuştur.
· Mesih’in ölümü nasıl O’nu diri bir yaşama kavuşturmuşsa, bizim de Mesih’le birleşmemiz o kadar gerçektir.
· Ayrıca Pavlus burada Mesih’le birlikte ölüp dirilmiş olan kişilerin devamlı bir şekilde günah içerisinde yaşayamayacaklarını da söylüyor.
· Çünkü Mesih’le birleşen bizler artık günaha öldük.
· Günaha ölerek Mesih’le birleştik.
· Pavlus, “Mesih İsa’ya vaftiz edilenlerimizin hepsinin O’nun ölümüne vaftiz edildiğini bilmez misiniz?” diye soruyor.
· Mesih’in ölümüne vaftiz edildik derken şu iki nokta aklımıza geliyor:
1. Mesih çarmıhta öldüğünde, Tanrı bizi de günahlı benliğimize ölmüş saydı.
· Baba Tanrı, Oğul Tanrı’nın ölmesini sağladı.
· O’na tüm inananlar dünyanın temeli atılmadan önce Kutsal Ruh aracılığıyla O’nunla birleştiyseler, işte o zaman Mesih’in ölümüne ortak olmuşlardır.
· Mesih’in ölümü O’na iman edenleri akladı.
· O’nun doğruluğu sayesinde bizler aklanmış sayıldık.
· İşte, bundan sonra korkmadan Tanrı’nın huzuruna çıkabilirler.
2. O’nun ölümüyle Mesih’le birlik olmamız şu anda diri olduğumuz anlamına geliyor.
· Pavlus Romalılar’da şöyle diyor:

Romalılar 6:11 “Siz de böylece kendinizi günah karşısında ölü, Mesih İsa’da Tanrı karşısında diri sayın.”

· Kendimizi günaha karşı ölü, Tanrı’ya karşı diri saymalıyız.
· Artık Mesih’e ait olduğumuzdan yaşamımızda günahın gücü kırılmıştır…
· Tanrı’ya hizmet etmek üzere günahlı benliğimizden özgür kılındık.

· Mesih’in ölümden dirilişine de ortağız. Hem şimdiki dirilişe, hem de Pavlus’un 1 Korintliler 15’te bahsettiği gelecekteki dirilişe ortağız.

1 Korintliler 15:22 “Herkes nasıl Âdem’de ölüyorsa, herkes Mesih’te yaşama kavuşacak.”

· Pavlus yaşamı sırasında Mesih’in dirilişinin gücünü de bilmek istiyordu.”

Filipililer 3:10 “Ölümünde O’na benzeyerek O’nu tanımak, dirilişinin gücünü ve elemlerine ortak olmanın ne demek olduğunu bilmek ve böylece ne yapıp yapıp ölümden dirilişe erişmek istiyorum.”

· Vaftiz Mesih’le birliğimizin işaretidir.
· Yani, Tanrı’nın çocukları olarak kurtuluşumuz sonsuz güvenceye alınmıştır.
· Vaftiz Kutsal Ruh’un mührüdür.

Efesliler 4:30 “Tanrı’nın Kutsal Ruhunu kederlendirmeyin. Kurtuluş günü için o Ruh’la mühürlendiniz.”

· Hezekiel kitabında dünyanın sonunda Tanrı’nın İsrail’e yapacaklarıyla ilgili bir peygamberlik yer alıyor.
· Bu peygamberlikte, Altı adam Yeruşalim’e girerler.
· Yeruşalim’deki halka Tanrı’nın yargısının geldiğini anlatırlar.
· Fakat bu kişiler Yeruşalim’e girmeden önce Tanrı, elinde bir yazı takımı olan kişinin gidip günahtan nefret edenlerin alınlarına işaret koymasını ister.
· Alınlarına işaret koyulanlar dışında herkes öldürülür.

Hezekiel 9:1-11 “Sonra yüksek sesle, “Kenti cezalandıracak olanlar, ellerinde yok edici silahlarıyla buraya gelsin” diye seslendiğini duydum. Kuzeye bakan yukarı kapı yolundan altı kişinin geldiğini gördüm. Her birinin elinde ölümcül bir silah vardı. Aralarında keten giysili, belinde yazı takımı olan bir adam vardı. İçeriye girip tunç sunağın yanında durdular. İsrail Tanrısı’nın görkemi bulunduğu yerden, Keruvlar’ın üzerinden ayrılıp tapınağın eşiğine gitti. RAB keten giysili, belinde yazı takımı olan adama seslendi: “Yeruşalim Kenti’nin içinden geç, orada yapılan iğrenç şeylerden ötürü dövünüp ağlayanların alınlarına işaret koy” dedi. Öbürlerine, “Kent boyunca onu izleyin ve kimseye acımadan, kimseyi esirgemeden öldürün” dediğini duydum. “Yaşlıyı, genci, genç kızı, kadını, çocukları öldürün. Yalnız alınlarında işaret olanlara dokunmayın. İşe tapınağımdan başlayın.” Onlar da tapınağın önünde duran İsrail ileri gelenlerinden işe başladılar. Onlara, “Tapınağı kirletin, avlularını cesetlerle doldurun. Haydi başlayın!” dedi. Bunun üzerine onlar gidip kenttekileri öldürmeye başladılar. Onlar halkı öldürürken ben tek başıma kaldım. Yüzüstü yere kapanıp, “Ah, ya Rab Yahve! Öfkeni Yeruşalim üzerine boşaltırken, geri kalan bütün İsrailliler’i de mi yok edeceksin?” diye haykırdım. “İsrail ve Yahuda halkının günahı pek büyük” diye karşılık verdi, “Ülke kan, kent haksızlık dolu. Onlar, ‘RAB ülkeyi bıraktı, RAB görmüyor’ diyorlar. Ben de onlara acımayacak, onları esirgemeyeceğim. Yaptıklarını kendi başlarına getireceğim.” Derken keten giysili, belinde yazı takımı olan adam, “Buyruklarını yerine getirdim” diye haber verdi.

· Rab İsa Mesih’e iman etmiş olan herkes Mesih’e ait olanlar olarak ayrılmışlardır.
· Bu kişilerin kurtuluşları ve gelecekleri Kutsal Ruh tarafından mühürlenmiştir.
· Vaftiz olurken vaftizin önemini ve anlamını kesinlikle bilerek vaftiz olalım.

2 Timoteus 2:18-21 “Dirilişin olup bittiğini söyleyerek gerçek yoldan saptılar. Şimdi de bazılarının imanını altüst ediyorlar. Ne var ki, Tanrı’nın attığı sağlam temel, “Rab kendine ait olanları bilir” ve “Rab’bin adını anan herkes kötülükten uzak dursun” sözleriyle mühürlenmiş olarak duruyor. Büyük bir evde yalnız altın ve gümüş kaplar değil, tahta ve toprak kaplar da vardır. Kimi onurlu, kimi bayağı iş için kullanılır. Eğer bir kimse bayağı olandan arınırsa, onurlu amaçlara uygun, kutsal kılınmış, efendisine yararlı ve her iyi işe hazır bir kap olacaktır.”

İsa, Romalılar ve kendisinin Mesih olduğuna inanmayan Yahudiler tarafından çarmıha gerilmek üzere yakalandığında İsa’nın Havarisi olduğunu üç defa inkar etmiştir. İnkar edeceği İsa tarafından Son Yemek’te kendisine bildirilmiştir ancak Petrus buna inanmamıştır. Dört İncil’de de bu olay aynı şekilde anlatılır.

• Andreas: Simun’un kardeşi, Celile’li balıkçı. X şeklindeki çarmıhta ölmüştür. İskoçya ve Rusya’nın baş azizidir. 30 Kasım Aziz Andreas günüdür.

• Büyük Yakup: Zebedi’nin oğlu, Yuhanna’nın kardeşi. I. Herod Agrippa tarafından öldürülmüştür. 25 Temmuz Aziz Yakup günü olarak kutlanır.

• Yuhanna: Zebedi’nin oğlu, Yakup’un kardeşi. Yeni Ahit’in dördüncü incili olan Yuhanna İncili’ni yazmıştır. 27 Aralık Aziz Yuhanna günüdür.
• Filipus: 1 Mayıs, Aziz Filipus günüdür.

• Bartalmay: Ermenistan’da canlı canlı derisinin yüzüldüğü söylenir. Bu nedenle dericilerin azizidir. 24 Ağustos Aziz Bartolomew günüdür.

• Tomas: “Şüpheci Tomas” veya “İkiz” olarak da bilinir. İsa’nın yaralarına dokunana kadar dirildiğine inanmayacağını söylemiştir. 21 Aralık Aziz Tomas günüdür.

• Matta: Vergi memurudur. Yeni Ahit’in birinci incili olan Matta İncili’nin yazarıdır. 21 Eylül, Aziz Matta günüdür.

• Küçük Yakup: Alfay’ın oğlu. Doğu Kilisesi’nde 10 Ekim, Batı Kilisesi’nde 1 Mayıs Aziz Yakup günüdür.

• Yehuda (Taday): Yakup’un kardeşidir. Pers topraklarında Simon ile birlikte öldürülmüştür. 28 Ekim Simun’la birlikte Azizler günü olarak kutlanır.

• Simun (Yurtsever): Pers topraklarında Yehuda (Taday) ile birlikte öldürülmüştür. 28 Ekim Taday’la birlikte Azizler günü olarak kutlanır.

• Yehuda (İskariot): 30 gümüş dinar için İsa’ya ihanet ederek yakalatmıştır. Vicdan azabından intihar etmiştir. 2006 yılında da National Geographic Society tarafından yaklaşık 1800 yıl önce yazılmış “Yehuda’nın Müjdesi”‘ne ulaşılmıştır.

Yehuda’nın Müjdesi, İskariot (katil) olarak adlandırılmış Yehuda’nın İsa’yı Romalılara ve Yahudilere ispiyonlamasının arkasında başka güdüler olabileceği ve suçsuz olabileceği tartışmalarını gündeme getirmiştir.

• Matthias: 13. Havari. Yehuda’nın yerine seçilmiştir. Doğu Kilisesinde 9 Ağustos, Batı Kilisesinde 14 Mayıs Aziz Matthias günüdür.

Şehâdet, arapça bir kelime olup “Şe-hi-de” fiilinden türeyen bir mastardır. Aynı zamanda, müstakil bir isim olarak da kullanılır. “Şühûd” ile eş anlamlıdır. Zıddı, “gayb”dır. Bilinen, görünen âleme şehâdet alemi dendiği gibi, görünmeyen âleme de gayb âlemi denir.

Şehâdet’in ismi faili, “şâhid” dir. O da, bir yerde bulunan, bir şeyi gören ve gördükleri ile bildikleri konusunda bilgi veren kimse, tanık, bir akdin yapılması sırasında taraflardan birinin yanında hazır bulunan, doğrulayan, ispat eden, Allah’ın birliğine şehâdet eden demektir. Şehâdet’in çoğulu, şehâdât’dır (Rağıb el-İsfâhânî, el-Müferedât, Mısır 1961, 267 vd. “şehide” mad.).

Şehâdet kelimesi, “Eşhedu en la ilâhe illâllah ve eşhedu enne Muhammeden abduhu ve resuluhu” olarak bilinen Tevhid cümlesidir. “Allah’tan başka ilâh olmadığına ve Hz. Muhammed (s.a.s)’in onun kulu ve resulü olduğunu şehâdet ederim” demektir.

Bu cümle, bir nevi İslâm dinine giriş sayılır. Bu cümleyi inanarak söyleyen kişi, imân sahibi olarak kabul edilir. Şehâdet kelimesi, imân esaslarının özeti durumundadır.

Şehâdet kelimesinde, Allah ve Rasûlü hakkındaki imân ve inanç duyguları itiraf edildiği, dile getirildiği için, ona şehâdet kelimesi denmiştir.

Şehâdet parmağı ise, şehâdet getirilirken, kaldırılan baş parmaktan sonraki işâret parmağıdır.

Şehâdet kelimesi, Kur’an’da 20 küsûr yerde geçmektedir. Aynı kökten gelen kelimelerle birlikte, 150 civarında yerde bulunmaktadır.

Yüce Allah, Kur’an’da: “(O gün) şahidlik edene, şahidlik edilene (görenlere ve görülenlere) andolsun ki” (el-Bürûc, 85/3) diye buyurarak şehâdet konusu ile yemin etmiştir. Bu vesileyle, şahâdetin önemine işâret buyurmuştur.

Kur’an’da, İsâ (a.s)’a tam inanan, onunla berâber Allah’ın yoluna baş koyan, bu uğurda her şeylerini fedâ eden havarilerden bahsedilirken, şöyle dua ettikleri haber verilmiştir:

“Rabb’imiz, senin indirdiğine inandık; peygambere uyduk. Bizi şahitlerle beraber yaz” (Alî İmran, 3/53).

Hz. Muhammed (s.a.s)’e de tam manasıyle inanan kamil imân ehli de, aynı şekilde dua etmişlerdir ve onların da duaları Kur’an’da haber verilmiştir: Resûle indirilen Kur’an’ı dinledikleri zaman, tanıdıkları gerçekten dolayı gözlerinin yaşla dolup taştığını görürsün. Derler ki: Rabb’imiz, inandık; bizi şâhidlerle yaz!” (el-Mâide, 5/83).

Şehâdet’i çeşitli yönlerden ele alıp incelemek, üzerinde durup açıklamak mümkündür. Her şeyden önce Kur’an, şehâdeti dünya hayatından önceki, dünya hayatındaki ve âhiret hayatındaki şehâdet diye üç kısma ayırmıştır.

Birincisi, Allah ile insan arasında ki ezelî mukavele sırasında, insan yaptığı şehâdettir:

“Rabb’im, Ademoğullarından, onların bellerinden zürriyetlerini almış ve onları kendilerine şâhid tutarak: Ben sizin Rabb’iniz değil miyim? (demişti). “Evet, buna şâhidiz!” dediler. Kıyâmet günü, Biz bundan habersizdik!” demeyesiniz” (el-A’raf, 7/172). Kur’an-ı Kerim’de Yüce Allah, âhirette peygamberler ve insanların kendi vücut organlarının şehâdette bulunacaklarını haber vermiştir. Allah’ın her şeyi gördüğü, insanların yaptıkları her şeyin şahidi olduğu, çeşitli âyetlerde dile getirilmiştir. Bu âyetlerden bazılarının meâli şöyledir:

“De ki: “Ey kitâb ehli, Allah yaptıklarınızı görüp dururken neden Allah’ın âyetlerini inkâr ediyorsunuz?” (Alî İmran, 3/98).

Biz onlara, ufuklarda ve kendi canlarında ayetlerimizi göstereceğiz ki o (Kur’an)’ın gerçek olduğu, onlara iyice belli olsun. Rabb’inin her şeye şâhid olması, (her şeyi görmesi sana) yetmez mi?” (Fussilet, 41/53)

“O (Allah) ki, göklerin ve yerin mülkü kendisine aittir. Allah, her şeye şâhiddir.” (el-Bürûc, 85/9)

Kur’an, Allah’ı insana şah damarından daha yakın olarak tanıtmaktadır:

“Andolsun insanı biz yarattık ve nefsinin ona ne fısıldadığını biliriz. (Çünkü) biz ona şah damarından daha yakınız” (Kaf, 50/16).

İnsanlar daima Yüce Allah’ın kontrolü altında bulunduklarına, âhirette her yapılanın ortaya çıkarılacağına inanarak hareket ettikleri zaman, daima kötülüklerden uzak olurlar. Bu inançtan uzak olan bir insan, her fırsatta dilediği kötülüğü yapar. Yeryüzündeki hiç bir hükümdar, insanları her zaman ve her yerde kontrol altında tutamaz. İnsanlar tenha yerlerde, onların kontrollerinin dışında kalınca, kuralların dışına çıkar ve diledikleri gibi hareket ederler. Ama her zaman ve her yerde Allah’ın kontrolünün altında olduğuna inanan insanlar, hiç bir zaman ve hiç bir yerde, Allah’ın emir ve yasaklarına aykırı hareket edemezler. Çünkü onların, Allah’ın murakabesinin dışında hiç bir yerleri ve zamanları yoktur. Âhirette Yüce Allah’ın iyi ve kötü, her türlü hareketleri için şehâdette bulunacağına inanır ve ona göre iyi hareketlerde bulunurlar. Bu inanç, insan hayatında bu derece olumlu yönden etkili olmaktadır (Seyyid Kutub, Fi Zilâli’l-Kur’an, Beyrut 1971, VII, 555 vd).

Yukarıda arzedilen âyette ifâde edildiği gibi, Yüce Allah’ın insanlara şah damarından daha yakın olduğunu düşünmek ve ona göre hareket etmek, insanı ihsan (iyilik) denilen yüce bir mertebeye de ulaştırır. İhsan, insanın Allah ile beraber olma şuuruna ulaşması demektir. Nitekim Hz. Muhammed (s.a.s)’e: “İhsan nedir?” diye sorulunca, şu cevabı vermiştir: “Allah’ı görüyormuşsun gibi O’na ibâdet etmektir. Her ne kadar sen O’nu görmüyorsan da, O seni görüyor” (Buhârî, İmân, 37; Müslim, İmân, 57; Ebû Davûd, Sünne, 16; Tirmizî, İmân, 4; İbn Mâce, Mukaddime, 9; Ahmed b. Hanbel, 1, 27, 51,53, 219, II, 107, 426, IV, 129, 264).

Yüce Allah’ın başka bir âyette: “Muhakkak ki Rabb’in, her an gözetlemededir” (el-Fecr, 89/14) demesi, bu konuyu ne kadar da te’kid etmektedir!… Bu konu Kur’an’ın daha bir çok yerinde anlatılmakta ve insanlara bu inanç aşılanmaktadır (Bk. Kaf, 50/17; es-Secde, 32/6; ez-Zümer, 39/46; el-Haşr, 59/22; el-Cum’a, 62/8; el-En’am, 6/19).

Bilindiği gibi, Allah’ın isimlerinden biri de “Şehîd’ dir.

Yüce Allah her ümmete peygamber göndermiştir. Bu peygamberler de âhirette ümmetleri hakkında şahâdette bulunacaklardır. Bu hususu açıklayan bir âyetin meâli şöyledir:

“Her ümmetten (inançlarının bozukluğuna, işlerinin kötülüğüne tanıklık edecek) bir şahit getirdiğimiz zaman%2